Trauma
Wat mij, Christel, het meeste bijblijft, is het gevoel van onbegrip, eenzaamheid, niemand in je leefwereld die eigenlijk weet wat je doormaakt of hoe een traumatische gebeurtenis je verandert.
En als je me vraagt wat dit met me gedaan heeft, welke emotie er als eerste in mijn gedachten komt wanneer ik aan mijn leven denk, dan is dat nog steeds “eenzaamheid”.
Alles wat je in je leven meemaakt, vormt je tot wie je bent, stuurt je in een bepaalde richting, doet je nadenken over de stappen die je zet, de keuzes die je maakt.
Maar een trauma overkomt je en verandert je tot in je kern.
Een trauma overleef je.
(of niet....)
Christel
Je zal bij mij geen studiekennis, geen vooraf uitgeschreven opdrachten of taken, tips of trics terugvinden.
Je krijgt gewoon mij, met mijn levenservaring, mijn eigen trauma's en alle kennis die ik door de jaren heen heb opgedaan.
Ik kan (en zal) naar je luisteren en er gewoon voor je zijn. Of ik kan uren tegen je zitten praten.
We kunnen chatten, mailen of bellen wanneer jij dat wil.
Of we kunnen afspreken, een drankje doen, een vuurtje maken, wandelen, praten, rondstaren, ...
Maar we hoeven helemaal niets te doen, we kunnen ook gewoon samen “zijn”.
Weten dat we hetzelfde voelen en elkaar begrijpen.
Dat er niet geoordeeld wordt over wie je bent of wat je doet.
Doen wat nodig is om jezelf recht te houden na je trauma.
En misschien komen we samen weer een stapje vooruit.
Waarom?
Het helpt wanneer er iemand is die naar je luistert zonder te oordelen, iemand die er voor je is, wanneer jij er klaar voor bent om je ervaringen te delen. Je verhaal delen is moeilijk, maar het helpt bij het verwerken. Daarom zet ik ook de grote stap om hier mijn verhaal, mijn trauma’s met iedereen te delen. Want hoe kan ik van jou vragen om je verhaal met mij te delen als ik dit zelf niet doe? Zo hoop ik voor jou dat te zijn wat ik nodig had maar nooit heb gevonden.