Het delen van mijn trauma's, hier voor iedereen om te lezen, is voor mij ook een grote stap. Maar wel de belangrijkste stap, om jou met mijn ervaringen te kunnen helpen.

Wanneer we afspreken, chatten, bellen, … en het kan helpen dat ik er meer over vertel, over wat het met me gedaan heeft, hoe het me gevormd heeft en hoe ik het een plaats in mijn leven heb gegeven, dan doe ik dat.
Het is die ervaring die ik wil delen en die anderen zoals jou kan helpen.
Maar voor nu, hou ik het kort.

Het trauma waar ik het meeste mee heb geworsteld is een ervaring die nog steeds het moeilijkste is om te delen. Sexueel misbruik is iets waar onterecht nog veel taboe rond hangt.
Iets waar veel schaamtegevoel bij komt, omdat het zoiets persoonlijks is. Toen ik op mijn 14de bijna een jaar lang sexueel misbruikt ben door iemand die ik vertrouwde, een man die ik zag als een grootvaderfiguur, was mijn reactie ook zeker niet om er met iemand over praten.

Ik was een vrolijke, enthousiaste meid, op een leeftijd waar ik nog geen ervaring had met sex.
Deze man nam maanden de tijd om telkens een stapje verder te gaan en speelde er zo op in, dat ik zelfs de mogelijkheid niet meer zag om er met iemand over te praten. Aan zo'n man maak ik nu liever niet te veel woorden vuil, want hij is onbelangrijk, hij is gereduceerd tot niets.
Het gaat om ons nu, om jou en mij en hoe wij ons trauma verwerken. Hoe wij ervoor zorgen dat we zeggen: ja dat hebben we meegemaakt, maar nee, dit is niet wie we zijn.

Eerst is er onbegrip over wat er gebeurt, het begint met zo'n kleine dingen dat je niet eens door hebt dat er een hele hoop grenzen overschreden worden. Later is er het gevoel van schaamte, eenzaamheid, walging van jezelf en het geloof dat je zelf vast wel iets fout hebt gedaan.
Nog later komt het besef dat als je hiermee naar buiten zou komen, je hele leefwereld in elkaar stort. Je je ouders onnoemelijk veel pijn zal bezorgen.
Het gevoel van eenzaamheid dat ik mee draag is toen begonnen.

Ik heb het geluk dat ik fantastische vrienden had en heb, die meer en meer beseften dat ik niet meer die vrolijke meid was. Mede dankzij hen ben ik van hem bevrijd geraakt, maar ik had wel gelijk, mijn ouders waren verwoest en die fijne leefwereld waar we in vertoefden viel volledig uit elkaar.

Nu weet ik dat dit niet mijn schuld was en dat ik me nergens voor moet schamen. Nu wel...
Maar om dit alles een plaats te geven... Daar gaan vele jaren, of in mijn geval decennia, overheen. Het was dan ook beter om zoiets in stilte te verwerken.
Beter als niet te veel mensen ervan wisten, beter om niet met zo'n verhaal naar buiten te komen...
Nu weet ik beter.

Een ander trauma, een andere gebeurtenis, een ander verwerkingsproces.
Het stond in de krant, kwam op het nieuws en dus iedereen in mijn leefwereld was er van op de hoogte. Je kon niet anders dan erover praten... of dat verwachtte men toch.
Maar ook hier weer werd de eenzaamheid groter en stortte mijn leefwereld in.

Op mijn 18de was ik betrokken bij een 5 uur durende gijzeling die eindigde met de dood van 2 mensen. Vermoord. Doodgeschoten voor onze ogen.
Één van hen was mijn vriendje, mijn eerste echte liefde... Hij is in mijn armen gestorven, “Christel ik voel niks meer”. Dat waren zijn laatste woorden. Hij was 24 jaar en zijn naam was Erwin.
Niets zou ooit meer hetzelfde zijn.

Ik kan hier alleen maar toegeven dat de eerste maanden, jaren na deze gebeurtenis een waas zijn... een stuk van mijn leven dat er niet meer echt is.
Dat ik een half jaar na dat hij gestorven is, afscheidsbrieven heb geschreven naar iedereen die me dierbaar was. Alle Valium en Rohypnol die ik had opgespaard, weggedronken heb met een fles vodka, in de hoop de wereld waar ik niet meer in thuis hoorde achter te laten.
Met het volle geloof dat die wereld een betere plek zou zijn zonder mij. Omdat ik iedereen ongelukkig maakte.

Toen ik later in het ziekenhuis wakker werd en te horen kreeg dat ik dit eigenlijk niet had moeten overleven, omdat ze me te laat gevonden hadden om nog iets te ondernemen, heb ik beslist dat dit niet de oplossing was. Dat Erwin niet meer de kans had om iets van zijn leven te maken en ik dat nu voor ons 2 moest doen.

Ergens komt er een moment waarop je een keer moet beslissen of je je leven nog wil leven en er dan ook volop voor gaan.
Dit kan niemand voor jou doen.
Het gevecht om dit allemaal een plaats te geven in mijn leven, om hier uit te komen en te vinden wat me gelukkig maakt in dit gestoorde leven, dat gevecht lever ik nog elke dag.
Maar vroeger had ik hier een harnas en een heel arsenaal aan wapens voor nodig, tegenwoordig lukt me dat ook met een zakmesje.
Ik vind 'leven' een vorm van strijden. Strijden om jezelf te zijn en strijden om alles een plaats te geven.
Maar ik blijf erbij dat het leven het vechten waard is.
En ik ben vastberaden om telkens weer de balans te vinden tussen die strijd en het besef dat het een luxe is om te leven.

Ik weet dat ik jou en anderen kan helpen een trauma een plaats te geven. In het vinden van een balans.
Dus als je ook gelooft dat ik er voor je kan zijn, dat ik iets voor je kan betekenen, dat ik je kan helpen, contacteer me dan.
Of als je dit leest en iemand kent die op zoek is naar hulp, geef het dan door.
En als ik nooit iets van je hoor, omdat het lezen van mijn verhaal je geholpen heeft, dan heb ik er goed aan gedaan om het hier neer te schrijven.